Μικρές πράξεις φροντίδας, ριζωμένες στον χρόνο.

Η τέχνη του να λες 'όχι' χωρίς ενοχές – μια πρακτική στάση αυτοσεβασμού.

Η φωνή της φύσης συχνά χάνεται μέσα στον θόρυβο της καθημερινότητας. Στο παρακάτω σύντομο αλλά δυναμικό ποίημα, ένας μαθητής εκφράζει με ευαισθησία και ωριμότητα την αγωνία του για την καταστροφή του περιβάλλοντος, αλλά και την ελπίδα ότι ακόμη υπάρχει χρόνος να ακούσουμε, να αλλάξουμε και να προστατεύσουμε ό,τι μας χαρίζει ζωή.

Books stacked, thoughts unfolding: a scene for immersive reading.